Yaman ayrılık

Sonbahar yaprakları gibi döküldük sonbar da , neden bu kadar savrulduk neden bu kadar yıprandık hayat öyle elini kolunu sallayarak yaşanacak bir şey değilmiş çarpa çarpa öğreti her söylemediğimiz söz için söylenenler içimizi yaktı.

İçim yanıyor kelimesinin kavura kavura seni öğretti  vazgeçtin herşeyden ve insanlık öldü dedin.İnsanı insanlığından etin dedik ve yaktık herşeyi yıktık ne yer kaldı ne gök yok olmanın mutluluğuyla sarhoş olduk hiçliğin sokaklarında dinlendik.

Ve sonunda bitti..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !